Katarzynę spotkaliśmy w jednej z podziemnych piwniczek przy Rynku, siedziała samotnie przy kawie, ponieważ nie było miejsca, a koniecznie chcieliśmy zostać w tym ślicznym miejscu, zagadnęliśmy tą kobietę i pozwoliła nam się przysiąść. Nie sądziliśmy, że opowie nam swoją historię i nie mieliśmy pojęcia, jakie to na nas zrobi wrażenie. A historia zaczęła się i skończyła w tym mieście, Kraków odegrał tu główną rolę. To piękne miasto, spotyka się tu wielu ludzi z całego świata, tu tętni życie, a historia miasta przeplata się z rzeczywistością, zabytki, mury i bruk, wszystko to jest świadkiem wielu wydarzeń, wiele pokoleń ludzi tu spędziło życie. Katarzyna nie miała filozoficznego podejścia do życia, była racjonalna, my spotkaliśmy ją w trudnym momencie, jej wygląd opowiadał inną historię, ale to tylko pozory. Ta kobieta miała niespełna czterdzieści cztery lata, a wyglądała jakby miała ze dwadzieścia więcej, była przygarbiona, zaniedbana, chociaż jej ubrania były piękne, w doskonałym gatunku, miała czerwone od płaczu oczy. Na początku siedziała w kąciku, a my byliśmy zajęci sobą, wybieraliśmy rodzaj herbaty, ściągaliśmy przemoczone ubrania, byliśmy zaaferowani sobą.